कबिता “सृष्टिको चेतावनी”

कबिता “सृष्टिको चेतावनी”

धर्ती हल्लीदै सोध्छ, “मान्छे हो, यो के गर्दै छस्?

भगवान बन्न खोज्छस्, सबै जान्न खोज्छस्।

म सृष्टी हुँ, मैले रचना गरेको, म भत्काउन सक्छु।

त मान्छे होस्, मैले बनाएको मान्छे,

किणो, कमिला, पन्छी, जिवाणुजस्तै एक सानो अंश।

तर त आफूलाई विशेष ठान्छस्,

मैले दिएको सक्ति आफ्नै विनाशमा लगाउँछस्।

चल्न दे समयलाई आफ्नै गतीमा,

त तँभन्दा ठूलो हुँदैनस, बुझ!

तैले रोबोट बनाई, एआई सिर्जना गरिस्,

तर आगो बनाउन सक्दैनस, आगोको राप नाप्न सक्दैनस।

म लस एन्जलस जलाउने आगो हुँ,

त बस नदेखिने खरानीमात्रै।

म पानी हुँ, ७१ प्रतिशत धर्ती ओगट्ने,

सुनामी, आँधीबेहरी, बाढी ल्याउन सक्छु।

तर त पानी बनाउन सक्दैनस्, पानीको गती समाउन सक्दैनस्।

समय चल्न दे, आफ्नै गतीमा।

म हावा हुँ, जसले तेरो स्वास चलाउँछ,

तर कोरोना झैँ रोगहरू सँगै ल्याउन सक्छु।

धर्ती रमाइरहेछ, त मान्छे स्वास खोज्दै भौतारिँदैछस्।

समयको लय नबिगार्, मान्छे हो, चल्न दे!

म आकाश हुँ, धर्ती ढाक्ने चोलो,

चिसोमा टाढा हुन्छु, तातोमा नजिक।

तर तलाई सन्तुलन चाहिन्छ, बुझ्छस्?

तर त आफै असन्तुलन हुँदैछस्, आफै सकिँदैछस्।

त आफैले बनाएको विनाशको सिकार होस्,

तेरो सत्रु अरू कोही होइन, मान्छे नै हो।

तर समय चलिरहन्छ, सृष्टि चलिरहन्छ,

त सानो मान्छे, यो सृष्टिको अंशमात्रै होस्।

आफ्नो सीमा बुझ, समयलाई आफ्नै गतीमा चल्न दे।”

                                                                                                                    ✍ ईन्द्रजित